Od czasu uzyskania pełnej suwerenności Polska w swej polityce zagranicznej i bezpieczeństwa jest całkowicie zdana na łaskę bądź niełaskę USA. Jeszcze do niedawna nasz region był bacznie obserwowany przez Amerykanów, ale od czasu wejścia Polski do UE staliśmy się dla Ameryki sojusznikiem drugoplanowym. Czy będąc już w pełni ukształtowaną demokracją i państwem niepodległym od przeszło 20 lat nie powinniśmy zastanowić się nad zmianą priorytetów w rodzimej dyplomacji?

Wyjściem może być ścisła współpraca z Rosją. Podupadłe Imperium nie jest się w stanie samemu odrodzić, zupełnie jak Europa, która zeszła po II WŚ na dalszy plan w światowej polityce. Historia pokazuje, że Rosja i kraje Starego Kontynentu stanowią nierozdzielną całość, i choć czasem relacje między nimi są trudne, to jednak tylko dostrzeganie wspólnych interesów dawało nam, Europejczykom, przewagę nad resztą wiata aż do 1945 roku.

Polskę z putinowskim reżimem nie łączą najcieplejsze stosunki, i ciężko się temu dziwić. Czas chyba już jednak na zakończenie historycznych waśni i nawiązanie współpracy. Rosja naszej niepodległości zagrozić nie ma prawa- jesteśmy członkiem Unii, której kremlowskie macki już nie sięgają, a czy aż tak ważna jest dla nas w tym wypadku 'prozachodniość' Ukrainy? A Gruzja czy Czeczenia? Posiadamy tam jakieś cele strategiczne? Porzućmy romantyczny etos walki o wolność narodów i zacznijmy myśleć bardziej pragmatycznie. Czy poświęcanie sprawy Polskiej w imię walki z nieprzychylnym nam narodem ukraińskim jest konieczne?

Politykę kraju kształtują jego obywatele. Sprawmy więc by coraz bardziej dla nas niewygodny sojusz z USA został zmieniony na współpracę z naszym sąsiadem, bliższym zarówno kulturowo, jak i politycznie. Powiedzmy tak dla Rosji, aby Europa, czyli również Polska, znów sprawowała pieczę nad światową polityką.