Bronisław Maria Karol Komorowski (ur. 4 czerwca 1952 w Obornikach Śląskich) – polski polityk, poseł na Sejm RP I, II, III, IV, V i VI kadencji, były minister obrony narodowej, wicemarszałek Sejmu V kadencji, od 2007 Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej VI kadencji. Z wykształcenia historyk.

Młodość

Urodził się w Obornikach Śląskich w rodzinie hrabiów Komorowskich herbu Korczak o silnych tradycjach niepodległościowych i ziemiańskich. Jest synem hrabiego Zygmunta Leona Komorowskiego, który był profesorem afrykanistyki, i Jadwigi z Szalkowskich^[1]. Jego rodzina pochodzi z terenów Litwy kowieńskiej (Kowaliszki), a ród Komorowskich przez 200 lat władał Żywiecczyzną. W latach 1957–1959 mieszkał w Józefowie k. Otwocka, a od 1959 do 1966 w Pruszkowie, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej. W 1966 przeniósł się do Warszawy. Jest absolwentem XXIV LO im. Cypriana Kamila Norwida.

Przez wiele lat związany z ruchem harcerskim. Należał do 75 Mazowieckiej Drużyny Harcerskiej w Pruszkowie. Podczas studiów był instruktorem harcerskim w 208 WDHiZ im. Batalionu "Parasol" w hufcu Mokotów. W harcerstwie poznał przyszłą żonę.

W 1977 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1977–1980 był stażystą w redakcji "Słowa Powszechnego".

Działalność opozycyjna

W PRL działał w opozycji demokratycznej jako podziemny wydawca, współpracował między innymi z Antonim Macierewiczem przy wydawaniu miesięcznika "Głos". W 1980 został skazany razem z działaczami Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela na karę miesiąca pozbawienia wolności za zorganizowanie w dniu 11 listopada 1979 manifestacji (rozprawie przewodniczył sędzia Andrzej Kryże). W latach 1980–1981 pracował w Ośrodku Badań Społecznych NSZZ "Solidarność". 27 września 1981 był jednym z sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości. Internowany w czasie stanu wojennego. W okresie 1981–1989 był wykładowcą w Niższym Seminarium Duchownym w Niepokalanowie.

III RP

W latach 1989–1990 pełnił funkcję dyrektora gabinetu ministra Aleksandra Halla w Urzędzie Rady Ministrów, a w latach 1990–1993 – cywilnego wiceministra obrony narodowej ds. wychowawczo-społecznych w rządach: Tadeusza Mazowieckiego, Jana Krzysztofa Bieleckiego i Hanny Suchockiej.

W pierwszej połowie lat 90. związany był z Unią Demokratyczną i Unią Wolności. Od 1993 do 1995 pełnił w tych ugrupowaniach funkcję sekretarza generalnego. Jako kandydat Unii Demokratycznej uzyskał mandat poselski w wyborach w 1991 i 1993. W 1997, pod koniec trwania II kadencji Sejmu, wraz z grupą działaczy UW pod kierownictwem Jana Rokity utworzył Koło Konserwatywno-Ludowe. W tym samym roku wraz z KKL przystąpił do nowo utworzonego Stronnictwa Konserwatywno-Ludowe, które jednocześnie przystąpiło do Akcji Wyborczej Solidarność. W SKL pełnił funkcje sekretarza generalnego i wiceprezesa.

W wyborach w 1997 zdobył mandat poselski jako kandydat AWS. W latach 1997–2000 przewodniczył sejmowej Komisji Obrony Narodowej, a w latach 2000–2001 był ministrem obrony narodowej w rządzie Jerzego Buzka. W 2001, jeszcze jako minister w mniejszościowym rządzie AWS, Komorowski wraz z częścią działaczy SKL związał się z Platformą Obywatelską. Z listy tego ugrupowania kandydował w wyborach do Sejmu IV kadencji. Uzyskał mandat poselski w okręgu warszawskim. Wkrótce po inauguracji nowego parlamentu wystąpił z SKL i zaangażował się w działalność Platformy Obywatelskiej. Od 2001 jest członkiem zarządu krajowego PO. W Sejmie IV kadencji był zastępcą przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej i członkiem Komisji Spraw Zagranicznych.

W wyborach do Sejmu V kadencji ponownie uzyskał mandat, tym razem w okręgu podwarszawskim. 26 października 2005 został wybrany wicemarszałkiem Sejmu. Za jego kandydaturą głosowało 398 posłów. W wyborach do Sejmu w 2007 z powodzeniem startował z pierwszego miejsca na liście PO w okręgu podwarszawskim, uzyskując 139 320 głosów.

Marszałek Sejmu

5 listopada 2007 na pierwszym posiedzeniu Sejmu RP VI kadencji Bronisław Komorowski został wybrany większością bezwzględną 292 głosów na Marszałka Sejmu. Jego konkurentem był Krzysztof Putra, który osiągnął wynik 160 głosów^[2]. We wrześniu 2008 posłowie KP PiS złożyli wniosek o jego odwołanie z tej funkcji^[3].

Złożone wizyty zagraniczne

Źródło:^[4]

Goście zagraniczni

• prezydent Litwy Valdas Adamkus
• ambasador USA w Polsce Victor Ashe
• delegacja parlamentu Indonezji z przewodniczącym Agung Laksono
• minister spraw wewnętrznych Ukrainy Jurij Łucenko
• prezydent Łotwy Valdis Zatlers
• prezydent Gruzji Michaił Saakaszwili
• prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko
• prezydent Bułgarii Georgi Pyrwanow
• przewodniczy Zgromadzenia Narodowego Francji Bernard Accoyer
• marszałek Seimasu Litwy Česlovas Juršėnas
• przewodniczący Parlamentu Europejskiego Hans-Gert Pöttering
• prezydent Francji Nicolas Sarkozy
• premier rządu Ukrainy Julia Tymoszenko
• sekretarz stanu USA Condoleezza Rice
• przewodniczący Bundestagu Norbert Lammert
• przewodniczący parlamentu Afganistanu Mohammad Younus Qanooni
• premier Estonii Andrus Ansip
• J. Św. XIV Dalajlama Tenzin Gjaco
• premier Republiki Litewskiej Andrius Kubilius
• przewodniczący parlamentu Norwegii Thorbjorn Jagland
• marszałek Seimasu Litwy Arūnas Valinskas
• premier Turcji

Udział w wydarzeniach krajowych

• 11 grudnia 2007 – spotkanie z Rodzinami Katyńskimi
• 16 stycznia 2008 – spotkanie z przedstawicielami Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu z okazji 40-lecia odznaczenia
• 16 stycznia 2008 – spotkanie z przedstawicielami Torunia
• 13 kwietnia 2008 – udział w obchodach Dnia Pamięci o Zbrodni Katyńskiej
• 2 i 3 maja 2008 – udział w obchodach świąt narodowych
• 6 czerwca 2008 – wizyta w Poznaniu, wykład na UAM
• 21 sierpnia 2008 – odwołanie Bożeny Borys-Szopy ze stanowiska Głównego Inspektora Pracy i powołanie na to stanowisko Tadeusza Zająca
• 1 października 2008 – udział w ceremonii nadania doktoratu honoris causa Hansowi Pötteringowi przez Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie
• 11 listopada 2008 – udział w obchodach Święta Niepodległości w Krakowie
• 7 maja 2009 – wizyta na 90. jubileuszu UAM
• 11 maja 2009 – wizyta w Białymstoku

Poglądy

Głosi poglądy liberalno-konserwatywne. W Sejmie V kadencji był jednym z najbardziej aktywnych kontestatorów działalności rządów PiS, w szczególności polityki zagranicznej i obronnej. Krytykował m.in. powierzenie sędziemu Andrzejowi Kryżemu funkcji wiceministra sprawiedliwości. W 2002 zajął drugie miejsce w plebiscycie Programu III Polskiego Radia "Srebrne Usta" za wypowiedź na temat zakupu dla polskiego lotnictwa wojskowego samolotów F-16: Jest takie powiedzenie, że polski lotnik to jest taki, że jak trzeba będzie to nawet poleci na drzwiach od stodoły. Więc proszę Państwa, chciałem z wielką satysfakcją stwierdzić, że to już nie grozi. Piloci polscy będą latali na efach 16-tych^[5].

Pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego. Jest autorem wielu artykułów. W 2005 wydawnictwo "Rytm" wydało książkę Prawą Stroną – życie, polityka, anegdota, wywiad-rzekę, który z Bronisławem Komorowskim przeprowadziła Maria Wągrowska.

14 stycznia 2008 Uniwersytet Mykolasa Romerisa w Wilnie przyznał mu tytuł doktora honoris causa.

Życie prywatne

Od 1977 żonaty z Anną Dembowską. Ma pięcioro dzieci: Zofię Aleksandrę, Tadeusza Jana, Marię Annę, Piotra Zygmunta i Elżbietę Jadwigę.

Przypisy

1. Sylwetka na stronie sejm-wielki.pl
2. Stenogram z pierwszego posiedzenia Sejmu RP VI Kadencji, str. 17
3. Ruszył Sejm. PiS żąda głów marszałków, dziennik.pl z 2 września 2008
4. Informacje prasowe na stronie Biura Prasowego Sejmu
5. Archiwum plebiscytu Srebrne Usta

Źródła

• Strona sejmowa posła VI kadencji