Janusz Ryszard Korwin-Mikke (ur. 27 października 1942 w Warszawie) – polski publicysta i polityk, poseł na Sejm I kadencji, były prezes Unii Polityki Realnej, prezes Wolności i Praworządności.

Monarchista, Mistrz Krajowy w brydżu, laureat Nagrody Kisiela w 1990, członek honorowy Klubu Zachowawczo-Monarchistycznego, założyciel Fundacji Indywidualnego Kształcenia.

Życiorys

Młodość i wykształcenie

Po śmierci matki podczas powstania warszawskiego, jego wychowaniem zajęła się babcia, a następnie macocha. Uczył się w VI Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Reytana w Warszawie. Maturę zdał w 1959, po czym rozpoczął studia na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Warszawskiego. Później studiował także prawo, socjologię, psychologię i filozofię na Wydziale Filozofii. W 1965 w trakcie studiów został aresztowany. W marcu 1968 w związku z udziałem w protestach studenckich został powtórnie aresztowany (przetrzymywany w areszcie do lipca tegoż roku) i relegowany z uczelni. W latach 1969–1974 był pracownikiem naukowym – najpierw w Instytucie Transportu Samochodowego, następnie na Uniwersytecie Warszawskim. W 1970 uzyskał eksternistycznie tytuł zawodowy magistra filozofii, pozostałych kierunków studiów nie dokończył. Jako stypendysta wyjechał w 1977 na pół roku do Paryża.

Działalność publiczna w PRL

W latach 1962–1982 należał do Stronnictwa Demokratycznego, z którego wystąpił w okresie stanu wojennego.

Po powrocie z Paryża w 1978 założył Officynę Liberałów (wydawnictwo drugiego obiegu) oraz prywatne seminarium "Prawica, Liberalizm, Konserwatyzm". Uczestniczył w strajku stoczniowców szczecińskich w sierpniu 1980, następnie był doradcą NSZZ Rzemieślników Indywidualnych "Solidarność". W marcu 1982 został internowany w Białołęce na trzy miesiące. W 1984 założył wraz ze Stefanem Kisielewskim Partię Liberałów "Prawica". W 1987 został prezesem nowo powstałego Ruchu Polityki Realnej (w 1989 przekształconego w Unię Polityki Realnej).

Działalność publiczna w III RP

W 1990 założył tygodnik "Najwyższy CZAS!", którego wydawcą był do października 2007 i w którym publikuje swoje felietony. Działał w Komitecie Obywatelskim przy Lechu Wałęsie. W 1990 nie zdołał zebrać wymaganej liczby podpisów poparcia, by wystartować w wyborach prezydenckich. Sprawa jego kandydatury spowodowała rozłam w RPR i przyczyniła się do utworzenia nowego ugrupowania – Konserwatywno-Liberalnej Partii Unia Polityki Realnej, którą kierował do 1997. W 1999 ponownie objął tę funkcję, ustępując tym razem ze stanowiska w 2002.

Był posłem na Sejm I kadencji z okręgu poznańskiego^[1], w trakcie której zainicjował uchwałę lustracyjną skutkującą utworzeniem tzw. Listy Macierewicza. Bez powodzenia kandydował w kolejnych wyborach parlamentarnych w 1993, 1997 i 2001, w wyborach do PE w 2004 i kilkakrotnie w wyborach uzupełniających do Senatu w różnych okręgach wyborczych.

W 2005 założył Platformę Janusza Korwin-Mikke, do której to partii jednak nie wstąpił, a z której listy w tym samym roku kandydował po raz kolejny do Sejmu w okręgu warszawskim, uzyskując 19 246 głosów^[2].

Trzykrotnie kandydował na urząd prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. W 1995 i 2000 z ramienia UPR, w 2005 jako kandydat Platformy JKM z poparciem UPR.

W 2006 zdecydował się na start w wyborach samorządowych jako kandydat na prezydenta miasta stołecznego Warszawa. Wybory przegrał, zajmując 4. miejsce za Kazimierzem Marcinkiewiczem, Hanną Gronkiewicz-Waltz i Markiem Borowskim z wynikiem 2,26% (9628 głosów)^[6]. Kandydował w tych wyborach bez powodzenia także do sejmiku mazowieckiego^[7], a w maju 2007 w przedterminowych wyborach wojewódzkich na Podlasiu^[8].

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bezskutecznie ubiegał się o mandat poselski z pierwszego miejsca na liście Ligi Polskich Rodzin w okręgu gdańskim w ramach porozumienia LPR, UPR i Prawicy Rzeczypospolitej pod nazwą Liga Prawicy Rzeczypospolitej. Zdobył 3640 głosów^[9].

W trybie wyborczym wygrał sprawę z Zygmuntem Wrzodakiem, który zarzucił mu popieranie aborcji. Również w trybie wyborczym został pozwany przez Partię Kobiet, za nazwanie jej "partią ekshibicjonistek", Sąd Apelacyjny w Warszawie rozstrzygnął sprawę na jego korzyść^[10].

W 2009 odszedł z UPR, stanął na czele partii Wolność i Praworządność, powstałej z przekształcenia Platformy JKM. 18 stycznia 2010 zapowiedział start w wyborach prezydenckich.

Działalność publicystyczna i społeczna

W działalności publicystycznej odwołuje się do dziewiętnastowiecznych konserwatywnych liberałów, jak Claude Frédéric Bastiat, Alexis de Tocqueville i Herbert Spencer, a także do myśli politycznej Voltaire'a. W wypowiedziach dotyczących ustroju Polski szlacheckiej doszukiwał się jego liberalnych elementów, m.in. broniąc instytucji liberum veto. Wiek XIX natomiast jako wiek kapitalizmu uznaje za apogeum rozwoju cywilizacji ludzkiej (powołując się na ówczesny w jego ocenie duch niezależności, przedsiębiorczości, odpowiedzialności oraz oszczędności), a także stawiając ten okres w opozycji do czasów współczesnych, w których jego zdaniem dominuje system socjalny^[11][12].

Jest ponadto autorem artykułów i felietonów o tematyce społeczno-ekonomicznej. Teksty te są publikowane w tygodnikach "Najwyższy CZAS!" i "Angora", gazecie codziennej "Dziennik Polski", na blogach oraz okazyjnie w innych tytułach prasowych. Prowadził także rozmowy na antenie TV Biznes.

Publicystyka:

• Ubezpieczenia, 1980
• Gospodarka po sierpniu 1980 czyli Co proponuje P. Józef Pińkowski, 1980
• Dramat – czy szansa? 1980
• Do dołu nogami, 1981
• Zastanawiająca tęsknota, 1982
• Historia i zmiana, 1982
• Jakich wyborów nie chcemy, 1985
• JK-M vs. NN, 1985
• Liberum veto, 1986
• Ratujmy państwo, 1990
• Vademecum ojca, 1991 – zbiór esejów wydany w postaci książkowej nakładem wydawnictwa Watra (ISBN 8322503459); autorem ilustracji do tej publikacji jest rysownik Szymon Kobyliński
• Nie tylko o Żydach, 1991
• Prowokacja?, 1991
• "Rząd rżnie głupa" – czyli mowy sejmowe, 1993
• Wizja parlamentu w nowej konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 1994
• U progu wolności, 1995
• Niebezpieczne ubezpieczenia, 2000
• Rok 2007, 2001
• Ekonomikka, 2001
• Dekadencja, 2002
• Podatki, czyli rzecz o grabieży, 2004
• Naprawić Polskę? No problem!, 2004 – zbiór felietonów publikowanych na przestrzeni lat w polskiej prasie
• Nerwy puściły, czyli kupa wariatów, 2007
• Wolność do trzymania za mordę, 2007 – zbiór wydany przez wydawnictwo Red Horse Sp. z o.o. zawierający felietony opublikowane w "Angorze", "Najwyższym CZASIE!", "Temi" i "Dzienniku Polskim"
• Kto tu dymi?, 2007
• Rusofoby w odwrocie, 2009 – zbiór komentarzy z bloga, dotyczących sytuacji politycznej

Wraz z mistrzem świata Andrzejem Macieszczakiem napisał cztery książki o brydżu pod poprzednim nazwiskiem Janusz Mikke. Jego publikowane w latach 70. w miesięczniku "Brydż" felietony ukazały się w zbiorze pt. Pewnego razu....

Książki o tematyce brydżowej:

• Brydż, 1976
• Bez impasu, 1980
• Brydż dla początkujących, 1980
• Quizy brydżowe, 1987
• Brydż sportowy, 1989
• Pewnego razu..., 1993

W 2000 był jednym z dwóch kandydatów na prezesa Polskiego Związku Szachowego (zgłoszonym przez Andrzeja Filipowicza). Przegrał ze Stanisławem Łobaziewiczem^[13].

W 2007 założył Fundację Indywidualnego Kształcenia, której celem statutowym jest kształcenie osób niepełnosprawnych fizycznie w sportach umysłowych. W październiku 2009 wystąpił z UPR, motywując to swoim sprzeciwem wobec udzielenia absolutorium prezesowi tego ugrupowania, Bolesławowi Witczakowi i przystąpił do WiP^[14].

Życie prywatne

Dwukrotnie żonaty, ma sześcioro dzieci (córki Korynnę i Zuzannę, synów Ryszarda, Krzysztofa, Kacpra i Jacka).

Zagrał samego siebie w komedii Witolda Adamka, Wtorek (z 2001)^[15].

Przypisy

1. Strona sejmowa posła I kadencji
2. Serwis PKW – Wybory 2005
3. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 7 listopada 1995 r. o wynikach głosowania i wyniku wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych na dzień 5 listopada 1995 r., Dz. U. Nr 126, poz. 604
4. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 9 października 2000 r. o wynikach głosowania i wyniku wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych na dzień 8 października 2000 r., Dz. U. Nr 82, poz. 952
5. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 7 listopada 1995 r. o wynikach głosowania i wyniku wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych na dzień 5 listopada 1995 r., Dz. U. Nr 200, poz. 1647
6. Serwis PKW – Wybory 2006: wyniki wyborów Prezydenta m.st. Warszawy 2006
7. Serwis PKW – Wybory 2006: wyniki wyborów do Sejmiku Województwa Mazowieckiego 2006
8. Urząd Marszałkowski Województwa Podlaskiego – wyniki wyborów do Sejmiku Województwa Podlaskiego 2007
9. Serwis PKW – Wybory 2007
10. Korwin-Mikke kontra Partia Kobiet, portal wp.pl z 17 października 2007
11. Piotr Napierała, "Frédéric Bastiat i Herbert Spencer – źródła myśli politycznej Janusza Korwin-Mikkego" [w:] T.Sikorski, A. Wątor, Marzyciele i realiści O roli tradycji w polskiej myśli politycznej od upadku powstania styczniowego do XXI wieku, Szczecin 2009, s. 620-632. ISBN 978-83-751814-0-1
12. Tomasz Sommer, Korwin wolnościowiec z misją, 3S MEDIA 2009. ISBN: 9788392389453
13. Prawie remis. astercity.net.
14. Oświadczenie na stronie prywatnej
15. Janusz Korwin-Mikke w bazie filmpolski.pl

Źródła

• Nota biograficzna na stronie prywatnej